Διεύθυνση : Σιδηροδρόμων 1, Αθήνα
Επωνυμία : Σιδηροδρομικός Σταθμός Πελοποννήσου
Αρχιτεκτονική τάση : Νεοκλασικό
Χρόνος Κατασκευής : 1884-1889
Περιγραφή :
Εκατέρωθεν ενός διώροφου κεντρικού κτιρίου εκτείνονται δύο ισόγειες πτέρυγες, οι οποίες καταλήγουν αντιστοίχως σε δύο ισόγεια κτίρια, ομοιόμορφα προς το κεντρικό. Τα κτίρια στεγάζονται με καμπυλωμένα μεταλλικά φύλλα που εδράζουν σε ξύλινο σκελετό, ενώ οι πτέρυγες καλύπτονται από δίρριχτη ξύλινη στέγη.
Τα βασικά χαρακτηριστικά των κτιρίων είναι το μπουνιάτο στις τέσσερις πλευρές, τα πλαίσια θυρών και παραθύρων, οι ψευδοροφές, οι μεγάλες ξύλινες ταμπλαδωτές πόρτες, οι διακοσμητικές ταινίες περιμετρικά των κτιρίων που είναι κτισμένα όλα από πέτρα και έχουν ξύλινες οροφές και επικάλυψη από κεραμίδια.
Συνδυάζει την λειτουργική λιτότητα με αξιόλογες αρχιτεκτονικές λύσεις και πολύ ενδιαφέροντα μορφολογικά στοιχεία.
Η γενική δομή του χώρου (συμμετρία περί τον άξονα, παραστάδες, τρίγλειφα κ.τ.λ.) αποτελούν χαρακτηριστικά του νεοκλασικισμού, αλλά οι ιδιόρρυθμες καμπυλωτές στέγες των κτιρίων, η κεντρική είσοδος, τα στέγαστρα και το υπόλοιπο πλήθος των μεταλλικών στοιχείων, παραπέμπουν στην Art Nouveau, με τη μορφή που συναντάται και σε μια σειρά αντίστοιχων σταθμών του εξωτερικού εκείνη την εποχή, όπως της Κωνσταντινούπολης (1888-1890), της Μόσχας (1899-1900), της Τουλούζης (1903-1905), της Βάρνας (1908), κ.ά.
Ιστορικά Λαογραφικά στοιχεία :
Ο αρχικός πυρήνας του κτιρίου του Σιδηροδρομικού Σταθμού Πελοποννήσου οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1884-1889, βάσει σχεδίων ομάδας Γάλλων μηχανικών (που είχε μετακληθεί από τον τότε πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη), με επικεφαλής τον Alfred Rondel και υπεύθυνο αρχιμηχανικό των σιδηροδρόμων τον Abel Gotteland. Οι τρεις χαρακτηριστικοί τρούλοι του κτιρίου προστέθηκαν αργότερα από τον διάσημο αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλερ, κατά τα έτη 1912-1913, οπότε το κτίριο έλαβε τη σημερινή του μορφή.
Αυτό το μοναδικό αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα είναι ουσιαστικά μικρογραφία, με μικρές διαφοροποιήσεις, του Σιδηροδρομικού Σταθμού «Chemins de fer Orientaux» στο Σιρκετσί της Κωνσταντινούπολης, χωρίς τον έντονα ανατολίτικο χαρακτήρα του τουρκικού σταθμού
Στο ισόγειο του κεντρικού κτιρίου βρίσκονταν οι θυρίδες εισιτηρίων και στον όροφό του τα ενδιαιτήματα και η τραπεζαρία του προσωπικού. Στη βόρεια πτέρυγα υπήρχε το γραφείο του σταθμάρχη, οι αίθουσες αναμονής και το καφενείο, ενώ στη νότια στεγάζονταν οι χώροι των αποσκευών και τα γραφεία του προσωπικού. Ο σταθμός τέθηκε εκτός λειτουργίας το 2005 και ανακαινίστηκε.
Χαρακτηρίστηκε διατηρητέο νεότερο μνημείο με την απόφαση
Πηγές
